Hugo Chavez’ gesmeerde ruilhandel

    Hugo Chavez helpt graag bevriende regimes uit de brand met olie. Maar wat wil hij ervoor terug? Columnist Jacob Gelt Dekker denkt er het zijne over.

    Hugo Chavez is weer in Cuba voor de behandeling van zijn geheimzinnige kanker. De Venezolaanse president heeft aangegeven dat hij sinds juni 2011 ergens in de buurt van zijn bekken een kwaadaardig gezwel heeft. Waar het precies zit, mag het publiek niet weten. Ook de diagnose blijft staatsgeheim. Europese en Venezolaanse artsen houden het op een leiomyosarcoma  van het bindweefsel van de nier. De arts die de moed had om dat kenbaar te maken, moest samen met zijn gezin rennen voor zijn leven en is Venezuela ontvlucht.
     
    De steeds pranger wordende vraag is: Zal de socialistische Bolivariaanse revolutie samen met Chavez sterven? Revolutionairen in Zuid-Amerika en hun sympathisanten elders in de wereld, hopen vurig van niet. De heropleving van het staatscommunisme in Midden- en Zuid-Amerika stond bij West-Europese socialisten juist hoog in het vaandel, zeker na de burgeroorlog in Nicaragua en het economische drama van Cuba. Het ging gepaard met felle anti-Amerikaanse retoriek inclusief verbaal geweld.
     
    De vrienden en vijanden van Chavez
    Die Yankees zijn toch echt beestachtige imperialistische schoften, kapitalisten en uitbuiters - ook al ging het failliete communisme in de USSR en China over honderd miljoen lijken. De haat tegen Amerika, en eigenlijk alles wat Amerikaans is, zit diep, erg diep. En dat rechtvaardigt de socialistische gelegenheidsethiek inclusief klassieke protestgeluiden.
     
    Chavez deed er alles aan om dikke vrienden te zijn met Gaddafi in Libië, Assad in Syrië, Ahmadinejad in Iran en Kim Jong-il in Noord-Korea. Zelfs nu Gaddafi en Kim Yong dood zijn, blijft de Bolivariaanse dictator aan de zijde staan van zijn andere grote vrienden Assad en Ahmadinejad. De tienduizenden doden van de Syrische burgeroorlog worden door vriend Chavez weggewuifd als CIA- en Mossad- propaganda. "Er zijn sporadisch wat terroristische gevechten, maar dat mag echt geen naam hebben."
     
    Gesmeerde mensenhandel
    Syrië produceert zelf slechts 2 miljoen vaten olie per dag dus Chavez is zeer gelukkig om van tijd tot tijd een aantal Venezolaanse tankers richting het bedreigde Assad-regime te sturen. Cuba, Bolivia en Argentinië genieten ook van zijn vrijgevigheid. Het laat Hugo koud dat de Venezolaanse economie zich deze vrijgevigheid eigenlijk niet kan veroorloven.
     
    De olieleveranties zouden oorspronkelijk ruilhandel betreffen, maar het is bepaald niet duidelijk wat Syrië daar tegenover stelt. Het is Chavez misschien te doen om de stroom rijke Syrische vluchtelingen binnen te halen. Want zodra het wankelende Assad-regime valt dan moeten er natuurlijk wel een aanzienlijk aantal lieden van de Assad-kliek elders onderdak vinden.
     
    Deze optie is niet zo vreemd als het klinkt, want Midden-Amerika - en dan vooral Panama, Colombia, Venezuela en het Caribisch gebied - zitten al vol met Libanezen die het geweld van de burgeroorlogen in de laatste 50 jaar zijn ontvlucht. Deze vluchtelingen zijn daar nu rijke handelaren geworden, die zich vooral richten op scheepvaart en transport. Het zijn harde werkers die vaak zeer goed zijn opgeleid en voor alles een oplossing weten, legaal of niet.
     
    Joodse gemeenschap moest plaatsmaken
    De vraag is echter of de Syrische Alevieten-elite wel goed kan gedijen in Latino-ballingschap in Venezuela. Want in Syrië vormen ze een elite, die enkel de touwtjes in handen kan houden door de dictatoriale macht aan hun zijde. Maar in Midden- en Zuid-Amerika zullen ze veel concurrenten op hun weg tegenkomen en zullen ze hun beschermende macht voor veel geld moeten kopen.
     
    Chavez heeft alvast plaats gemaakt. Hij heeft, met wijlen Gaddafi aan zijn zijde, met veel kabaal de Joodse gemeenschap van Caracas verbannen. De meesten van hen zijn Venezuela ontvlucht en daardoor zijn grote openingen in de samenleving en economie ontstaan. Het zou me niet verbazen als die gaten worden opgevuld door toekomstige nieuwkomers.
     
    Zover is het echter nog niet. Eerst zullen Chavez en Assad zelf van het toneel moeten verdwijnen en dan zal er pas een nieuwe volksverhuizing en cultuurmigratie plaatsvinden.
     

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Jacob Gelt Dekker

    Ondernemer, filantroop, schrijver Jacob Gelt Dekker is een onuitputtelijke bron van verhalen en anekdotes en beschikt over ee...

    Volg Jacob Gelt Dekker
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren