In het bos, daar zijn geen Jagers

    Wat verzekeraars en minister Jan Kees de Jager ook wensen, de woekerpolispijn zal niet zo maar verdwijnen. Integendeel, die zal alleen nog maar erger worden.

    Weer bibberende verzekeraars vanavond tijdens de uitzending van Tros Radar, waarin woekerpolissen onder het vergrootglas werden gelegd. Dit keer werden contracten van Fortis/ASR ontleed. De conclusie was helder als glas: de compensatieregeling op grond van de Wabekenorm leidt tot zeer weinig of niets, in het beste geval tot een paar procent van de werkelijke schade. In een enkel geval bleek de ‘norm’ ruimte te bieden voor nog grotere woekerwinsten. En intussen zien de goedgelovige klanten eventuele beurswinsten in rook opgaan, want de kosten blijven veel te hoog. Ze betalen hun ‘compensatie’ dubbel en dwars zelf gedurende de looptijd van hun meestal waardeloze contracten.
    Professor Arnoud Boot oordeelde dat de verzekeraars maar beter alle (ruim zeven miljoen) rotte appelen konden ‘doordraaien’. ‘Kom met een echt ruimhartige compensatie’, zo zei hij. Presentatrice Antoinette Hertsenberg riep de verzekeringsmaatschappijen op tot een massale terughaalactie. De kosten voor beleggingsproducten mogen wat haar betreft niet meer dan 1 procent per jaar bedragen.
     
    Vreemde rekensommetjes
    Zal de minister van Financiën mr. drs. Jan Kees de Jager ook met samengeknepen billen hebben gekeken? Een paar dagen geleden had hij schriftelijk antwoord gegeven op vragen van de twee volksvertegenwoordigers Ewout Irrgang (SP) en Elly Blanksma (CDA). 
    De meeste financiële deskundigen die wel verstand hebben voor de op het oog ingewikkelde materie rond beleggingsverzekeringen hebben geen hoge pet op van betreffende expertise in de Tweede Kamer. Maar het was de geachte afgevaardigden Irrgang en Blanksma in elk geval niet ontgaan dat in een uitzending van Kassa! op 30 oktober jongstleden wel hele vreemde rekensommetjes voorbijkwamen. Daarbij werd onder andere door financieel adviseur Kapé Breukelaar na enig rekenwerk aangetoond dat consumenten in het geheel niet werden gecompenseerd, maar veel beter als de wiedeweerga hun polissen konden afkopen. 
     
     
    Aangenomen mag worden dat De Jager precies weet waarover hij spreekt, maar die indruk wekte hij niet bij het beantwoorden van de Kamervragen. Geen of nauwelijks zorgen bij zijne excellentie, integendeel. ‘Ik ben verheugd uw Kamer te kunnen melden dat SNS Reaal op 17 november 2010 met de stichting Verliespolis een definitief akkoord heeft gesloten over de compensatieregeling kosten beleggingsverzekeringen’, aldus begint hij in het gebruikelijk onleesbare parlementaire jargon zijn tirade bij zijn antwoord op 16 december 2010. Zal hij ook verheugd zijn over de schadevergoeding van 28.000 euro die de volhardende Brabantse gedupeerde Paul Crommentuyn recent uit het vuur sleepte ten koste van dezelfde bank/verzekeraar door op voorhand geen genoegen te nemen met de sigaar uit eigen doos die Wabekenorm wordt genoemd?
    Van De Jager kan natuurlijk niet verwacht worden dat hij houders van ruim zeven miljoen waardeloze verzekeringscontracten massaal oproept te gaan procederen of hun polissen af te kopen, want dan zullen verzekeraars omvallen en kan Nederland aansluiten bij Griekenland en Ierland als failliete natie. Niemand die wacht op de ondergang van Aegon of het ING van Nationale Nederlanden. Maar het betekent nog niet dat een minister zich door het Verbond van Verzekeraars het bos in moet laten sturen. Het is de tactiek die leidde tot de hausse van nutteloze, want peperdure polissen: het verhullen van wat je werkelijk koopt achter een rookgordijn van het op het eerste oog redelijke woorden en begrippen. Alleen zou een bewindsman van dergelijk gewicht wèl moeten begrijpen dat er in werkelijkheid geen sprake kan zijn van compensatie. Het woord alleen al is hier een gotspe. 
     
    Sprookjesachtige rendementen 
    Een kosteninhouding van gemiddeld 2.5 procent (waarop de Wabekeregeling is gebaseerd) klinkt op het eerste gehoor redelijk. Het is alleen een jaarlijks terugkerende marge die over de gehele looptijd wordt afgeroomd en uitgaande van de opgebouwde waarde van de polis. Dus niet alleen de premie. Bovendien zijn de over het algemeen veel te hoge kosten voor het overlijdensrisico niet ingecalculeerd. Heel gemakkelijk kom je daardoor, zo zal iedere expert vrij gemakkelijk kunnen voorrekenen op een afslag van veertig procent van de premie. Of meer. Jaarlijks. Alleen al om ooit nog je inleg terug te krijgen, moeten er sprookjesachtige, volkomen onrealistische beleggingsrendementen worden geboekt.
    Net als de verzekeraars schermde minister De Jager met ‘het brede draagvlak’ van de stichtingen Verliespolis en Woeker Polis Claim ‘die in dit moeilijke dossier onder grote druk resultaten boekte met een goed oog voor het brede maatschappelijke belang.’ Per ongeluk noemde hij bij de ‘bruggenbouwers’ (zoals Vereniging Eigen Huis en Vereniging van Effecten Bezitters) ook de Vereniging Consument & Geldzaken waarvan bekend is dat die helemaal niet gelukkig is met de compensatieregeling. Dat geldt ook voor de ongeveer 200.000 gedupeerden die zich tegen betaling hebben aangemeld bij de stichtingen die - en daarover zijn alle deskundigen het eens - hun klanten een bijzonder slechte dienst hebben bewezen. Althans: het zou moeten gelden. Wanneer die gedupeerden eindelijk begrijpen nooit gecompenseerd te worden, maar een kat in de zak hebben verkregen. Ze zijn voor de tweede keer voor de gek gehouden: eerst door verzekeraars of tussenpersoon en nu door de stichtingen Verliespolis en Woeker Polis Claim.
     
    Woekerpolispijn
    Het mag duidelijk zijn: het dossier ‘woekerpolispijn’ is nog lang niet gesloten, hoe graag een man als Willem van Duin, de huidige voorzitter van het bestuur van de lobbyclub het Verbond van Verzekeraars (en de grote man achter Achmea) het ook zou willen. Zo mocht hij vorige week uitgebreid vertellen in het Financieel Dagblad. Tros Radar, dat trouwens bij eerdere uitzendingen de onderhandelingsresultaten van de stichtingen als een succes had begroet, toonde gisteravond weer nieuwe bewijzen voor de nietszeggendheid van de regeling op naam van Jan Wolter Wabeke, voormalig ombudsman van het Kifid. Miljoenen Nederlandse verzekeringsnemers zijn voor abstracte hoeveelheden miljarden het bos ingestuurd. Jan Kees de Jager mag verheugd zijn over ‘het goede oog voor het brede maatschappelijke belang’, maar daarbij doelt hij toch voornamelijk op de verzekeraars. Zo moge blijken uit zijn antwoorden op Kamervragen.
     
    Kees Kooman, auteur van De Woekerpolisaffaire

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Kees Kooman

    Op keeskooman.nl vindt u alles over deze bijzondere man.

    Volg Kees Kooman
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren