Kelderiaanse trend keldert

2 Connecties

Relaties

Quote Jort Kelder
0 Bijdragen

Jort Kelder toonde zich een meester door het schandschavot van rijken, zoals socialistenleider Joop den Uyl dat had gebouwd in de jaren ’70 en ‘80, ludiek om te toveren tot een eretribune voor zijn Quote 500-leden.

Associatie-oefeningen in schoolboekjes moesten in Den Uyls tijd 'crimineel' en 'bezit', 'directeur-ondernemer en 'uitbuiting', nog samenbrengen. Joops van-de-wieg-tot-het-graf verzorgingsstaat, die dreef op een reusachtige aardgasbel, moest nivelleren. Niet zo zeer aan de onderkant, maar vooral aan de bovenkant.
 
Joops maatschappij was op alle niveaus doortrokken van diep gewortelde socialistische rode haat en afgunst. De kleine welvarende ondernemersklasse werd betiteld als de criminineel van de samenleving en zelfs nog ook vandaag, een hele generatie later, kankert die haat nog door. De pers was en bleef rood, meestal sterk bevooroordeeld en politiek geëngageerd, en gaf graag leiding aan het dagelijkse jonassen en de voortdurende intimidatie van ondernemers, c.q. kapitalisten. Een ieder, die enig vermogen bezat liep het risico met pek besmeurd en van geld en goederen beroofd te worden. Velen van hen vluchtten daarop naar het buitenland of doken onder in de grijze gezichtloze gore boorden massa.
 
Ludieke ethiek
Geleidelijk keerde het tij van PvdA- tot VVD-samenleving, via de D66-tweewalletjes brug, en Kelder zag zijn kans schoon om het rijken-schandblok te vertimmeren tot zijn eretribune, waarop menigeen met enige graagte klom, om zich vervolgens, en publiek, te laten bespotten en beroddelen, min of meer veilig binnen Jort Kelders ludieke ethiek natuurlijk.
 
Kelder gaf zelf gestalte aan zijn merk van patserige super-consumptie met een trofee-vriendin, een glimmende bolide en een riant kasteel. Het leek er zelfs even op dat hebben en daarmee pronken, belangrijker was dan doen. Wat bedoeld was als een publiciteitsgrap, groeide uit tot een serieuze onderneming, waaraan weinig plezier meer te beleven viel, en die voor de Quote-eigenaren snel rijpte voor overname.
 
Na de financiële crisis van 2008, verstomde het hoongelach van een lichtelijk afgunstig toeschouwerspubliek. Het maakte plaats voor een nieuwe aanval van verwijt en uitgesproken haat. De nieuwe criminelen voor het schandblok werden bankiers, beleggers en beursspeculanten. Het moment dat het tij keerde in onze Lage kleurloze Landjes werd nog eens geaccentueerd door een incident waarbij rijken-advocaat, Oscar Hammerstein’s Bentley,  zonder enige aanleiding, werd belaagd door een woedend proletariaat.
 
Kelder en zijn getalenteerde staf hadden al wijselijk de benen genomen, toen de Quote-eigenaar zijn blad verkocht  en de winsten opstreek. Zonder  hart en ziel verzandde de Quote-publicatie onder de nieuwe eigenaar snel tot een roddelmedium en verloor een grote hoeveelheid van haar lezers en aanhang; de Kelder-cultuur was definitief gekelderd. 
 
Doen!
Ondertussen weet iedereen wel dat onze economie zich  alleen in stand kan houden  door het doen, het ondernemen. Zonder ondernemers is er geen Unique Selling Proposition voor Holland. Wat-mensen-hebben moge de indruk wekken dat ze daarmee enige macht en invloed kunnen uitoefenen, maar zelfs de aller rijksten zijn ten dode opgeschreven als ze niet iets doen.
 
Even leefde de hoop dat de universiteiten, die nieuwe inzichten en manieren van doen konden produceren, maar de bestuurs- en wetenschappelijke bureaucratie zag zelfs geen kans onze afgestudeerden op een internationaal concurrerend niveau te brengen. De 20ste eeuw, ondanks al haar oorlogen, armoede en tegenslagen, had voor Nederland ten minste nog 16 Nobel prijswinnaars opgeleverd – het was wat dat betreft de gouden eeuw voor de wetenschap – maar die oogst verpieterde geheel in de 21ste eeuw.
 
Keurslijf
Doen en ondernemen in Nederland worden steeds meer beheerst door een keurslijf van regelgeving , van sociaal maatschappelijke en wettige financiële verplichtingen en een nieuwe opleving van een sterk bevooroordeelde proletarische pers, die iedere gelegenheid aangrijpt om hebben weer op het schandschavot te plaatsen en doen te institutionaliseren.
Een Kelderiaans genie komt maar eens in de zoveel tijd voor, en het is te veel gevraagd om die in onze generatie nog eens te zien opstaan om wederom het tij te keren...