Koning Abdullah II van Jordanië is een hamburgervretende motorcyclefreak die volgens Jacob Gelt Dekker beter zijn biezen kan pakken

Koning Abdullah II van Jordanië’s uitzicht over de hoofdstad Amman wordt verstoord door  dertien  meestal half afgebouwde, high rise gebouwen van het chique Capital Towers met 76, en Sanaya Amman Twin Towers met 60, tot het hoerige Royal Hotel complex met maar 31 verdiepingen.

Zakenmannen uit de Golfstaten in keurig gestreken Omo-witte jalabahs proberen hun Ponzi piramide beleggingsproducten zelfs aan argeloze toeristen en journalisten in de lift aan te smeren. De inlegger kan zelf bepalen hoeveel rente hij per maand wil, maar het begint met 10 procent.

"Wij, hier in het Midden Oosten, zijn gewend aan winsten van 200-300 procent per jaar," fluisterde de sigaretten paffende verkoper me sissend toe. Ik moest hem maar bellen; zijn vertierteam van beeld schone jonge vrouwen en mannen was ook de hele nacht beschikbaar, en voor discretie en gemak, charmant geparkeerd in de hotel lobby’s en koffieshops.

Zijne Majesteit Koning Abdullah, zoon van Koning Hoesseins tweede vrouw, de Engelse schoonheidskoningin Antoinette "Toni" Avril Gardiner - voor het Jordaanse gemak omgedoopt tot Prinses Muna al-Hussein, geboren, 25 april 1941 - is een verlicht despoot, geliefd als een ‘cool Trekkie' en 'motor cycle freak' in het Westen, maar geminacht en vol achterdocht geschuwd in zijn eigen landje. Koningin Rania, zijn hyper moderne veramerikaniseerde Palestijnse vrouw maakte de Koning bij de zeer religieuze bedoeïenstammen bijna gehaat.

Schoonmaak
Op 1 februari 2011, na de rellen in Tunesië, Egypte en thuis in Amman, stuurde de Koning Minister President Samir Rifai en zijn hele kabinet direct de laan uit. De regeerders hadden met de Manhattanisering van het eeuwenoude Amman - de koningsstad van de Ammonieten - hun zakken uitpuilend gevuld. Marouf Bakhit – een ex-generaal, die niet corrupt zou zijn, hoe onwaarschijnlijk en tegenstrijdig dat ook moge klinken - moet een nieuwe regering van hervorming samenstellen en direct aan het werk gaan met de schoonmaak.

De altijd maar oorlogvoerende Hashimitische koningen van Jordanië zijn een armmoedig stelletje. Toen het Raghadan paleis in 1983 grote brandschade opliep, moest Luis Rey, president van New Yorks McMillen, het beroemde binnenhuisarchitectenbureau voor miljardairs als Paul Allen, met de pet rondgaan, omdat Koningin Noor, Abdullah’s stiefmoeder, de rekening niet kon betalen. Onze Beatrix deed ook nog een duit in het zakje in 1999, door Abdullah ’s kersverse Koninklijke hofhouding van wat protocollessen te voorzien door haar eigen, net gepensioneerde chef protocol, te sturen. De vrijgevochten bende van Abdullah leek immers nergens op.

Gouden regen
Abdullah zou met de privatisering van het openbaar vervoer en vastgoedontwikkeling van de hoofdstad geprobeerd hebben zelf ook een graantje mee te pikken. Het gedonder begon pas echt vorig jaar april, toen de Libanese miljardair, Najib Mikati, tevens voormalige Minister President van Libanon, voor $1.5 miljard, 55 hectare in het hart van de oude stad van de burgemeester lost wist te peuteren. Mikati zou een complex van gebouwen neerzetten, die de overheid vervolgens weer van hem zou terug leasen. Mitaki werd overmoedig en te royaal; hij verhoogde zijn inbreng nog eens  met een moderne containerhaven in Akaba voor nog eens 5 miljard dollar. Geld kroop waar het niet gaan kon bij blauw, rood en bedoeïenenbloed. "Gebrek aan doorzichtigheid. De regering moet de herkomst en bestedingen van deze investeringen verantwoorden", schreeuwde Taher Masri, de voormalige Minister President van Jordanië, die blijkbaar bij de gouden regen was overgeslagen.

Het uitgeven van honderdduizenden Jordaanse paspoorten aan Palestijnen vanaf 2006, op voorspraak van Koning Abdullah, ondergroef nog verder zijn aanzien en macht. Spoedig zullen de Palestijnse allochtonen de meerderheid in het landje vormen en ongetwijfeld de wet uitmaken, tot grot ongenoegen van de bedoeïenen stamhoofden. In Wadi Rum, schuilplaats van de legendarische Lawrence of Arabia, die ooit de slag om Akaba leidde, klinkt zelfs de roep tot afscheiding.

De wolken boven Amman werden nog zwarter toen TBN (Trinity Broadcast Network), een evangelisch-christelijk Amerikaans radio station, de nieuwe Antichrist onthulde. Het zou Prins Hassan zijn, de voormalige Kroonprins van Jordanie en broer van de overleden Koning Hussein.

 

Motorcyclefreaks
Prins El-Hassan bin Talal moge dan een voorbeeldige wijze bestuurder zijn, een Christus-achtige figuur, maar juist dat breekt hem nu bij de Jehova Getuigen zwaar op, immers de Antichrist zal de weergekomen Christus trachten te evenaren. Hij zou  één van de tien tenen van Nebuchadnezzar zijn in het visioen van Daniel, het monster van Openbaringen 17-12, immers er staat geschreven, "…het (die tenen) … zijn tien koningen die nog geen koninkrijk ontvangen hebben."

Als oude schoolvrienden bij elkaar op bezoek kwam Abdullah - Appie - op zijn Confederate Hellcat met zijn hele entourage, als een club Hell Angels Motorcyclefreaks, Coca Cola drinken, pizza en hamburgers eten in een Bahama achtertuin met kippen in ons dorp. Zijn boek "The Last Best Chance: An Intimate Account of the Pursuit of Peace in a Time of Peril." uitgegeven door Penguin werd rondgedeeld. Een moment waren de zorgen even weg.

"Tot ziens in Amman," waren de hartelijk afscheidsgroeten. Appie, maak je niet te druk, het is de moeite niet waard. Denk aan je beeldschone Rania en je schatten van kindertjes.  Als alles tegen zit, kun je als ervaringsdeskundige bij Deloitte vast een aardig baantje scoren.

"Zal ik alvast voor je bellen?"