Met Hans de Boer heeft VNO/NCW een vastgoedminnende voorzitter

    Hans de Boer gaat Bernard Wientjes vervangen als voorzitter van werkgeversorganisatie VNO/NCW. Goed nieuws, aldus Ruud de Wit. Met de Boer krijgt VNO/NCW een polderaverse en vastgoedminnende voorzitter.

    Hans de Boer heeft er de afgelopen weken in een aantal interviews geen gras over laten groeien. VNO-NCW heeft weer een strijdbare en no-nonsense voorzitter die niet schroomt om controversiële uitspraken te doen. Dat heeft al geleid tot een aantal voorspelbare reacties van de gevestigde politiek, maar ik kan me niet voorstellen dat De Boer zich daarvan veel zal aantrekken. Zijn boodschap is namelijk duidelijk: het wordt tijd dat de politiek en de andere sociale partners zich realiseren dat Nederland en de wereld er echt anders uitzien dan pakweg tien, ja zelfs vijf jaar geleden, en dat dat om een radicaal gewijzigde aanpak vraagt. Daarom zijn de plaagstoten – maar wel met een serieuze bedoeling – van De Boer zoals die in de media terecht zijn gekomen, voor mij een verademing. Los van het gegeven dat ik het ook niet in alles met hem eens ben.

    De anti-polderaar

    De CV van De Boer mag er zijn. Hij is onder meer bestuurder en voormalig voorzitter van MKB-Nederland geweest en zat vijf jaar in het dagelijks bestuur van de Sociaal-Economische Raad (SER). Van 2006 tot 2007 was hij voorzitter van de Taskforce Jeugdwerkloosheid en daarna lid van het Innovatieplatform waarmee hij de ambachtsscholen weer terug wilde brengen in het onderwijs. Daarnaast heeft hij een flink aantal commissariaten achter zijn naam staan, onder meer bij de vastgoedonderneming van Luc Smits, LSI. Die Rotterdamse connectie speelde ook in 2008 toen hij heel even kandidaat was voor de functie van burgemeester van Rotterdam.

    Ik ben het in ieder geval helemaal eens met zijn uitspraak in de Volkskrant, dat ‘je gelukkig wordt van zelf je broek ophouden’. Dat hij geen fan van ‘polderen’ is – tenminste niet tot in het oneindige – vind ik ook prijzenswaardig. En zijn – overigens kansloze – oproep om de sociale werkplaatsen open te houden, kan ik helemaal volgen. Ik zie het bedrijfsleven nog niet zo snel ruim 100.000 nieuwe arbeidsplaatsen realiseren voor werknemers met een beperking. Ook niet bij de overheid, die juist erop uit is het totale aantal arbeidsplaatsen aanzienlijk te verminderen. Deze kwestie van sociale werkplaatsen is nu typisch zo’n afspraak uit het polderoverleg. Er is op zich niets tegen, maar iedereen weet dat het nooit zal werken, zeker niet zolang de economie zich niet herstelt, de werkgelegenheid nog steeds afneemt en het maar de vraag is of die de komende jaren wezenlijk zal aantrekken.

    Voor de vastgoedsector is het aantreden van Hans de Boer een goede zaak

    De reacties op zijn uitlatingen laten ook zien hoe goedkoop, ja zelfs onverantwoord de politiek veelal reageert. De SP noemde De Boer direct ‘een ongeleid projectiel’. Als je in Nederland beargumenteerde standpunten inneemt – en dan alleen maar als voorzet voor verdere gesprekken – dan staat de gevestigde politiek onmiddellijk klaar met voor de hand liggende reacties en ‘open deuren’. Daar kijkt het ‘grote’ publiek inmiddels behoorlijk doorheen, gezien de afnemende belangstelling voor diezelfde gevestigde politiek en de democratische instellingen.

    De vastgoedkandidaat

    Voor de vastgoedsector is het aantreden van Hans de Boer een goede zaak. De bouw- en vastgoedsector hebben de afgelopen jaren te maken gehad met ernstige problemen, die hebben geleid tot talrijke faillissementen. Ook met het imago van de sector is het niet bepaald goed gesteld, terwijl door de problemen bij de banken de financiering van nieuwe projecten nog steeds ernstig gehinderd wordt. De Boer kent als (voormalig) commissaris bij LSI – en zelfs een tijdje als CEO ad interim – de problemen van de vastgoedsector als geen ander. Hij zal beslist gedachten hebben om die sector in een breed perspectief een nieuwe wending te geven op weg naar herstel. De opmerking in een van zijn recente interviews dat ‘het van de gekke is dat pensioenfondsen zo weinig in Nederland investeren’ is in dat verband er een naar mijn hart. Dat geldt namelijk zeker voor vastgoedinvesteringen. De grootste pensioenfondsen in ons land investeren liever in hotels, windmolen en zonne-energieparken in Verweggistan dan in de infrastructuur van ons land of in de Nederlandse woningsector. Het is aan mij nog steeds niet uit te leggen, waarom Duitse en Amerikaanse investeerders daar wel geld op kunnen verdienen en Nederlandse pensioenfondsen niet.

    Er is heel wat werk te verrichten in BV Nederland, zeker voor een voorzitter van een werkgeversorganisatie. Ik ben blij dat met de Boer er iemand is aangetreden die weet dat werken ook de handen uit de mouwen steken inhoudt en dat met slim, innovatief en transparant ondernemerschap wel degelijk een uitweg tot de crisis kan worden geboden.

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Ruud de Wit

    Volg Ruud de Wit
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren