Monsters Incorporated?

1 Connectie

Relaties

Private equity

Private equity bedrijven zijn goed voor de economie, maar hun bedrijfsleiders verdienen vaak te veel geld, waardoor vooral investeerders de dupe zijn.

De publieke opinie is eigenlijk nooit echt dol geweest op private equity firma’s. Sinds de Republikeinse voorverkiezingen plaatsvinden, is het in Amerika nog populairder geworden om private equity te demoniseren als ‘roofkapitalisme’ en ‘erger dan Wall Street.’ Dat komt  omdat presidentskandidaat Mitt Romney geregeld door zijn rivalen wordt aangevallen op zijn carrière bij Bain Capital. The Economist zet uiteen wat juist en wat onzin is.

Er drijven over het algemeen altijd twee bezwaren naar boven tegen private equity. De eerste is dat het bedrijven plundert en de botte bijl hanteert. De andere, welke de belastingaangiftes van Romney maar al te duidelijk laten zien, is dat de bedrijfsleiders van deze ondernemingen super rijk zijn, deels doordat ze weinig belasting betalen.

Efficiëntie
Het directe banenverlies door private equity deals is niet zo groot als critici vaak claimen. Gemiddeld daalt het emplooi met maar 1% in twee jaar naar de overname (als de banen die er bij worden gecreëerd worden meeberekend). Dit verlies is onderdeel van creatieve destructie. Het bewijs: volgens een academische studie verhogen private equity buy outs de productiviteit van een bedrijf gemiddeld met 2 procent. Zodoende wordt de economie efficiënter.

Wel is het zo dat bedrijven die onder handen worden genomen door private equity, beladen worden met veel schulden. Dat levert private equity zelf namelijk winst op. Tussen 2004 en 2011 hebben private equity firma’s in totaal meer dan 188 miljard dollar aan dividenden kunnen opstrijken door bedrijven in de schulden te steken.

Fiscale aanmoediging
De Amerikaanse fiscus is hier deels schuldig aan door de belastingaftrekbaarheid van renteopbrengsten uit leningen. Dan is er nog een fiscaal voordeel: de winst van deze bedrijfsleiders wordt carried interest genoemd en valt onder vermogensgroei. Hierover wordt minder belasting betald dan bij inkomen. Het wordt beschouwd als inkomen uit investeringen, terwijl de aandeelhouders met het meeste risico lopen en niet de directeuren van de private equity firma’s. Carried interest is eigenlijk een bonus, en zou daarom ook zo moeten worden getaxeerd.

Dan is er nog een derde punt van kritiek waar de criticasters van de industrie weinig aandacht aan besteden. Er is namelijk geen duidelijk bewijs dat een investering in private equity de openbare markten verslaat. Als de exorbitante premies van de bedrijfsleiders eenmaal van de opbrengst zijn afgehaald, blijkt dat de opbrengsten veel minder indrukwekkend zijn dan dat enthousiastelingen van de sector beweren. Dat is dus iets waar investeerders last van hebben, niet de gemiddelde burger.

Minder schuld, minder winst
Het  lijkt er op dat de schuldenratio’s voorlopig niet terugkeren naar het niveau van voor de crisis. Private equity maakt daardoor minder winst. Pensioenfondsen, welke goed zijn voor een kwart van al het vermogen in private equity bedrijven, zullen hier rekening mee moeten houden als ze hun geld in de toekomst gaan beleggen.


R