ECB: a hell of a job

    Wie president wil worden van de ECB, moet wel gek zijn.

    De titel is mooi, het kantoor geweldig, de onkostenvergoeding royaal. En als het is afgelopen dan ligt er ongetwijfeld lucratieve advieswerk van Goldman Sachs in het verschiet. 

     
    Maar wie Jean-Claude Trichet in oktober wil opvolgen als president van de Europese Centrale Bank wil opvolgen moet wel knettergek zijn, betoogt Bloombergs Matthew Lynn. Het is een hondenbaan.
     
    Why? De eurocrisis verergert, een oplossing lijkt onmogelijk. Er is geen enkele mogelijkheid om onafhankelijke beslissingen te nemen en wie het toch aandurft zal waarschijnlijk de rest van zijn leven worden herinnerd als de m/v die aan het hoofd stond van een van de grootste monetaire mislukkingen in de geschiedenis. 
     
    Depressie
    Met het totaal onverwachte afhaken van Axel Weber als favoriete kandidaat voor het ECB-presidentschap   zijn de kaarten opnieuw geschut. Nu geldt Mario Draghi (gouverneur van de Italiaanse centrale bank) als grootste kanshebber. Gevolgd door Erkki Liikanen, de Finse centrale bankier. Ook Nout Wellink is weer in beeld, mocht hij tot het ambt worden geroepen.
     
    Maar elke baan lijkt aantrekkelijker dan het presidentschap van de ECB. Want er liggen nog een paar onopgeloste problemen in de la. Zoals de toenemende verschillen in economische groei en de inflatie, de belangrijkste taak van de bank. Beteugeling van de geldontwaarding zou de economie van de zwakkere eurolanden in een diepe depressie duwen:  '1931 will seem mild by comparison'.
     
    Marionet
    En dan hebben we het nog niet eens over een ander pijnlijk punt: de onafhankelijkheid van de bank. Europese leiders zullen de munt intact willen houden en de ene na de andere reddingsactie uit de hoge hoed toveren. Probeer dan maar eens een monetair verstandige koers te voeren. De ECB-president  wordt een marionet in handen van de Duitse en Franse politiek
     
    De situatie wordt onhoudbaar. En het perspectief is het komende decennium troebel. Wie er eind 2011 aan begint, zit er aan vast tot 2019. En zal worden herinnerd als de man die de euro begroef. Axel Weber wilde dat niet. Hij ziet sowieso niets in bailouts in de vorm van een paneuropees noodfonds, zoals nu gebeurt.  De overgebleven kandidaten zullen de functie-omschrijving eerst nog eens goed willen lezen voordat ze hun sollicitatie-formulier inleveren. 
     
    Alleen een stijfkop als Wim Duisenberg zou gek genoeg zijn om deze taak op zich te nemen. Maar wie durft? 
     
     
     

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 264 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren