Senator Kees de Lange penetreert schijnwereld Rabobank

    Senator Kees de Lange werd door de coöperatieven gedist en komt er achter dat het 'volstrekt onafhankelijke' lobbyplatform Eles ook door Rabo-bankiers wordt bestierd.

    Emeritus hoogleraar atoom-, molecuul-, en laserfysica Kees de Lange is diep bedroefd over de houding van de Rabobank. Hij dacht dat de bank open stond voor een open debat over de eurocrisis, maar kwam erachter dat de coöperatieven geen afwijkende meningen dulden. Erger, hij kreeg de indruk dat de Rabo-bankiers een onafhankelijk internationaal platform hebben gegijzeld. De Lange is niet zomaar een verontruste natuurkundige die zijn stem wil laten horen in het economische debat, hij is ook nog eens lid van de Eerste Kamer namens de Onafhankelijke Senaats Fractie.
    'Schijnwereld'
    Senator De Lange reageerde op een column van Allard Bruinshoofd op de website van 'zijn' bank, de Rabobank. Bruinshoofd is Hoofd Internationaal Macro-economisch Onderzoek bij Rabobank Nederland. Op 2 januari maakte hij in zijn column 'Schijnwereld' op de website van de Rabobank  gehakt van het 'out of the box' denken van de onafhankelijke onderzoeker André ten Dam. Ten Dam kreeg de laatste anderhalf jaar de nodige aandacht voor zijn plan The Matheo Solution (zie onder andere hier en hier). Het plan omvat een manier om met de invoering van parallelle munteenheden de eurocrisis te lijf te gaan. Bruinshoofd vindt het plan van Ten Dam 'een afgestofte versie van een gepasseerd station'.
    Senator Kees de Lange reageerde op het betoog van Bruinshoofd met een eigen column (die onder deze tekst is te lezen). Het verontwaardigde betoog van De Lange komt er in het kort op neer dat de 'schijnwereld' van Ten Dam cum suis 'wel eens heel wat realistischer [zou] kunnen blijken te zijn dan het wankelende wereldbeeld van een aantal spraakmakende Rabo-economen.'
    De Lange stuurde zijn column op naar de Rabo met het 'nadrukkelijke' verzoek om deze te plaatsen. Een overheidsinstantie als ABN Amro had daar wellicht gehoor aan behoren te geven, maar bij de zelfstandige, niet door de staat gesteunde Rabobank gelden nog altijd principes die in de kern weinig met democratie hebben te maken.
    De Lange krijgt dan ook van Bruinshoofd persoonlijk te horen dat die ruimte op de website van de Rabobank er niet is.
    'Volstrekt onafhankelijk'
    Dan wordt het interessant. Bruinshoofd stelt per email voor dat De Lange zich tot Eles moet wenden. Eles staat voor 'Europese Liga voor Economische Samenwerking'. Een organisatie die al sinds 1946 bestaat volgens eigen zeggen het Europa-debat wil bevorderen. Zoals dat bijvoorbeeld in 1995 gebeurde toen banken zich vierkant achter de Europese intergratie opstelden omdat deze de internationale groei van Europese banken zou vereenvoudigen. En dat was hard nodig zoals de bestuursvoorzitter van Deutsche Bank Hilmar Kopper in 1995 bij een toespraak voor Eles (Elec) duidelijk maakte:  'only the big boys will survive in the global banking markets'.
    Op de website van Eles is het volgende over de organisatie te lezen:
    'ELES is de afkorting van Europese Liga voor Economische Samenwerking, de Nederlandse sectie van de European League for Economic Cooperation (ELEC). ELEC is een netwerk van Europese ondernemers en wetenschappers dat met een intellectuele lobby Europese beleidsmakers wil bewegen tot verdere Europese integratie. ELEC is een volstrekt onafhankelijke organisatie die niet wordt beïnvloed door nationale overheden, bedrijven of andere belangengroepen.'
    Op de website van Eles heeft Bruinshoofd is zijn eigen column op 14 januari ook gepubliceerd. 'Op dit volledig op debat en uitwisseling gerichte platform kunnen we de discussie (met heel veel genoegen) voeren', laat Bruinshoofd De Lange weten.
    Maar helaas, ook bij Eles wordt de column van De Lange afgewezen. Bruinshoofd laat hem weer persoonlijk weten dat zijn bijdrage niet door de 'ballotage' van de Eles-website is gekomen 'omdat het een te weinig inhoudelijke reactie betreft'.
    Lobbyclub
    De Lange is not amused. Hij besluit gloednieuwe website van Eles eens een beetje tegen het licht te houden. Met wat klikken komt de 69-jarige senator er achter dat het 'volstrekt onafhankelijke' platform vooral wordt bevolkt door hoge heren van de Rabobank. Rabobank bestuursvoorzitter Piet Moerland blijkt voorzitter te zijn van het Eles-bestuur. Rabo-hoofdeconoom Wim Boonstra - hier te zien als die hard vastgoedoptimist - is behalve een zeer veelvuldig publicist op Eles, ook in het bestuur actief als secretaris. Daarnaast heeft voormalig DNB-bestuurder Lex Hoogduin zitting in het bestuur. Hoogduin was ooit chief economist van Robeco, onderdeel van…de Rabobank. Het andere bestuurslid Linda van Goor, econome, specialiste op het gebied van financiële conglomeraten en tot 2004 actief als lobbyiste voor de Nederlandse banken in de Basel II-debatten. Ook een ander bestuurslid heeft een achtergrond in het bankierswezen. Voormalig minister van Economische Zaken Harry Langman was tot 1991 lid van de Raad van Bestuur van ABN.
    Het domein van elec-eles.nl blijkt ook nog eens geregistreerd op naam van H.T. Versteegh, beter bekend als Enrico Versteegh, medewerker en redacteur van de Rabobank.
    'De ELEC is een organisatie die zich sterk maakt voor Europese samenwerking. Het is daarmee een organisatie die een duidelijk standpunt heeft', laat Versteegh FTM weten wanneer we hem vragen waarom het url van het 'volstrekt onafhankelijke' Eles op zijn naam staat. Hij voegt daar aan toe dat Rabobank ook een van de sponsors is van Eles. Versteegh: 'Rabobank heeft deze sponsoring onder meer vormgegeven door het ontwikkelen en onderhouden van deze website.'
    Bijdragen worden aan 'een afvaardiging' van het eerder genoemde bestuur voorgelegd. 'Daarbij is iedere inbreng, mits inhoudelijk, welkom.'
    Bij deze de bijdrage van Kees de Lange die voor Eles te weinig inhoudelijk was. Het verdient de aanbeveling om eerst de column van Allard Bruinshoofd te lezen.
    Wiens brood men eet….
    Onlangs kreeg ik een column van uw medewerker Allard Bruinshoofd getiteld ‘Schijnwereld’ onder ogen. In dit artikel worden alternatieve scenario’s voor een oplossing voor de eurocrisis en met name de Matheo Solution (TMS) van André ten Dam kort door de bocht afgeserveerd op een wijze die mijn waardering niet bepaald kan wegdragen. Als iemand die al langer dan ik me kan herinneren bij de Rabobank bankiert, had ik van ‘mijn’ bank meer niveau en minder vooringenomenheid verwacht. Het zou wat flauw zijn om de kwaliteit van de kritiek van Bruinshoofd af te meten aan het feit dat hij geen kans ziet de bijdrage van Ten Dam correct te spellen. Liever ga ik in op de inhoud en over de positie van de Rabobank in dit debat.
    De inhoud van het stuk is bewust suggestief, en helaas op een wijze die geen recht doet aan de standpunten van allerlei mensen die serieus en op soms creatief-innovatieve wijze nadenken over oplossingen voor wat de grootste financiële crisis in Europa sinds vele decennia is. Zo wordt André ten Dam neergezet als jurist met voorbijgaan aan al zijn andere kwalificaties. Met een zeker dedain wordt gesproken over politici en publicisten die met het voortslepen van de eurocrisis ontvankelijker tegenover alternatieve scenario’s zijn gaan staan. Dat die ‘politici en publicisten’ wel eens meer inzicht in de problematiek zouden kunnen hebben dan de horden economen die maar al te vaak ongenoemde persoonlijke of bedrijfsbelangen vertegenwoordigen en onverenigbare standpunten uitdragen, wordt voor het gemak vergeten.
    Wat betreft de eurocrisis zijn er in Nederland twee volledig tegengestelde standpunten die met bijna religieus vuur beleden worden. Aan de ene kant is er de teneur terug te willen naar de nationale munten en de euro af te schrijven als mislukt experiment. Anderzijds is er het favoriete scenario om, ongehinderd door economische werkelijkheden, door te modderen op de huidige weg in de vaste overtuiging dat de euro behouden moet worden, en nog wel tot elke prijs. Dat die prijs dan betaald wordt door de belastingbetaler van die landen die het minst slecht gefunctioneerd hebben, wordt met name vanuit de bankensector maar al te graag verzwegen. Bij de Rabobank bijvoorbeeld is de rol van Wim Boonstra aanzienlijk. Deze Mister Euro van de lage landen heeft zich een zekere naam verworven door de lof van de euro te zingen bijna tot de dag dat de eurocrisis losbarstte . Ondanks alles wat zich afspeelt, eerst in Zuid-Europa en sinds een jaar ook in Nederland, gaat hij daar onverstoorbaar mee door. Helaas wordt onder economen het aanpassen van standpunten aan nieuwe feiten en ontwikkelingen als prestigeverlies gezien. De column van Allard Bruinshoofd past helaas naadloos in deze wetenschappelijk niet houdbare traditie.
    Ondanks de enorme impact van de eurocrisis op alle aspecten van ons maatschappelijk leven, is voor een discussie over alternatieve scenario’s in Nederland tot dusver helaas nauwelijks ruimte. Dit in tegenstelling tot Duitsland waar in de media al lange tijd levendige discussies tussen toonaangevende monetaire economen en anderen woeden over hoe het verder moet met de eenheidsmunt, over de gevaren van een monetaire unie zonder politieke unie, over het oprekken van de macht van de ECB, over het democratisch tekort dat de huidige aanpak in Europa kenmerkt. Voorwaar geen klein bier en een grondige discussie meer dan waard. Maar Bruinshoofd bezweert ons dat al deze mensen in een schijnwereld leven. Toch maar wat feiten. Het werkelijke probleem van landen als bij voorbeeld Griekenland en Spanje is dat hun ondernemingen de concurrentie met de rest van de wereld niet aankunnen. Dit heeft geleid tot torenhoge staatsschulden en een werkloosheid op het niveau van zo’n 25 % onder de hele bevolking en van zo’n 50 % voor jongeren. Al jarenlang zijn deze landen in recessie met een toenemende armoede. Hoe komen zij daar ooit uit zonder enige vorm van devaluatie? Dat een langdurige financiële transferunie de oplossing niet kan zijn, noch voor de belastingbetaler in de ‘rijke’ landen, noch voor de onder curatele gestelde bevolkingen, lijkt een politieke waarheid als de bekende koe. Het herkapitaliseren van Griekse en Spaanse banken door de belastingbetaler in de ‘rijke’ landen, terwijl het bankwezen zelf buiten schot blijft, lijkt evenmin een langetermijnoptie. Dat de Matheo Solution zou suggereren dat zij pijnloos zal zijn, is misleidend en onjuist. Natuurlijk kan de huidige crisis niet zonder enorme kosten bestreden worden. Zo zal het naar alle waarschijnlijkheid nodig zijn de Griekse en Spaanse staatsschulden in euro’s deels af te waarderen. Maar dat gebeurt dan wel in een klimaat waarbij alle opofferingen uiteindelijk tot een positief resultaat zullen leiden: landen die opnieuw economisch op eigen benen kunnen staan, bevolkingen die hun zelfrespect terugkrijgen, werklozen die weer perspectief geboden wordt.
    Volgens onze Rabo auteur leven critici van het huidige doormodderbeleid in een schijnwereld. Toch zou deze schijnwereld wel eens heel wat realistischer kunnen blijken te zijn dan het wankelende wereldbeeld van een aantal spraakmakende Rabo-economen. Voorlopig lijkt een intellectuele en wetenschappelijke discussie op basis van ‘inhoud en argumentatie’ over alle mogelijk oplossingen voor de crisis waarbij iedereen in zijn waarde wordt gelaten te verkiezen boven de toon van de column van Allard Bruinshoofd.
    Prof. Dr. C.A. (Kees) de Lange
    Senator Onafhankelijke Senaats Fractie
    Emeritus hoogleraar natuurkunde VU

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Eric Smit

    Gevolgd door 1905 leden

    Mede-oprichter van FTM. Als voormalig professioneel squasher gewend om klappen te incasseren en uit te delen.

    Volg Eric Smit
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren