Taliban in de TAPI ban

De oorlog in Afghanistan is al verloren, betoogt FTM-columnist Jacob Gelt Dekker. Follow The Gas en je weet wie er wel aan het langste eind trekt.

Het Taliban-mantra van Obama als oorlogsrechtvaardiging voor de invasie in Afghanistan blijkt even onzinnig als het WMD (weapons of mass destructions) geklets van Bush. Washington volhardt echter in haar rad-voor-de- ogen-politiek. De demonisering van keuterboeren uit de Afghaanse bergen bereikt in de pers deze zomer een crescendo maximo forte. 
 
Tussen de grootmachten China in het oosten en Rusland in het westen liggen de stannen; Turkmenistan, Uzbekistan, Kazachstan, Kyrgyzstan, Tajikistan, Afghanistan en Pakistan. Behalve de laatste twee landen, bezitten ze samen de grootste olie- en aardgasreserves in de wereld. De 1680-kilometer lange TAPI-pijplijn ( Turkmenistan-Afghanistan-Pakistan- India) zouden de natuurlijke energieschatten kunnen ontsluiten voor de hele wereldeconomie. De bouw van de pijplijn door Afghanistan bleek echter  een probleem, maar maanden nadat de onderhandelingen met de Taliban daarover afbraken in 2001, besloot de USA, Afghanistan binnen te vallen om de zaak eens en voor altijd te regelen. Dat de Taliban Osama bin Laden en zijn Al-Qaida een schuilplaats zou bieden, was een mooie bijkomstigheid.
 
De oorlog liep aanvankelijk voorspoedig en op 27 december 2002 werd een nieuw TAPI-verdrag door de deelnemende landen getekend. De pijplijn moest geheel klaar en in gebruik zijn in 2014. Het is dus niet waarschijnlijk dat er troepen voor 2014 worden teruggetrokken uit Afghanistan.
 
Vervelende bijkomstigheid is dat de president van Turkmenistan, ene Gurbanguly Berdymukhamedov op 14 december 2009 al zijn gas verkocht aan China, die het nu via de 1833-kilometer lange DSK-pijplijn
(Daulebad-Sarakhs-Khangiran) rechtstreeks naar haar energie-hongerige industriecentra in Xinjiang pompt. De oorlog in Afghanistan duurde te lang, meende Gurbanguly en hij achtte zich daarom ontslagen van alle TAPI leveringsverplichtingen. Het is natuurlijk ook wel wat beschamend voor de USA en haar 44 bondgenoten, dat ze na negen jaar en ruim 100 miljard dollar per jaar, geen kans zien om de Talibanboertjes te verslaan.
 
Obama, blakend van zelfvertrouwen, legde het nog eens uit aan een groepje scholieren. Het zal nu zeker lukken met 120,000 Amerikaanse troepen in Afghanistan. De CIA’s beste schatting is dat er niet meer dan honderd Al-Qaida strijders over zijn.
 
Ook Iran roerde haar staart en zag kans nog wat voorraden van andere velden van Gurbanguly op te kopen. Met een atoomwapen tegen zijn kop kon arme Gurbanguly ook moeilijk iets anders. Secretary of State, Hillary Clinton schreeuwde moord en brand en dat Iran niet eerlijk speelde en maar snel moest ophouden met haar atoomkoppen, maar het gewicht en de waarde van vrouwenstemmen is nu eenmaal erg klein in het land van de Ayatollahs.
 
Tenslotte doet ook Rusland nog een duit in het zakje door het laatste restje gas van de Stannen op haar pijplijnennet aan te sluiten. Dat duitje zal het Tsarenrijk een aardige cent opleveren omdat ze het aan Europa doorverkopen.   
 
China, Rusland en Iran hebben dus zonder een schot to hoeven lossen de pijplijnenoorlog in Eurazië gewonnen. Om nog drie jaarlang het Talibanverhaal van Obama te moeten aanhoren is nog ondragelijker dan de nederlaag te moeten toegeven.

Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

Over de auteur

Jacob Gelt Dekker

Ondernemer, filantroop, schrijver Jacob Gelt Dekker is een onuitputtelijke bron van verhalen en anekdotes en beschikt over ee...