Belazerd en bedonderd

1 Connectie

Onderwerpen

Eurocrisis
8 Reacties

De enige manier om de eurocrisis op te lossen is te erkennen dat het europroject een grandioze mislukking is. De belastingbetaler is deze ongevraagde transferunie meer dan zat. Tijd voor plan B, vindt senator Kees de Lange.

Waar politici meestal vergaand tekort schieten om zaken aan een breed publiek duidelijk te maken, kunnen cabaretiers vaak een bewustmakende rol vervullen. Nu is de eurocrisis een zaak die ons al veel langer bezighoudt dan zelfs pessimisten vreesden. En dezer dagen wisten onze dagbladen het ‘nieuws’ te melden dat Griekenland weer eens aan allerlei voorwaarden voldoet om de volgende miljardengift van de Europese belastingbetalers tegemoet te mogen zien. Wim Sonneveld mag dat allemaal niet meer  meemaken. Niettemin is het verhelderend zijn oeuvre eens door te nemen op zoek naar wijze lessen. Zijn onvolprezen Tearoom Tango (zie ook hieronder) kan als een veelzeggende profetie gezien worden.

 
Dat het invoeren van de euro voor de gehele eurozone een onberaden stap is geweest die vooral gemotiveerd werd door politiek opportunisme en niet door rationele economische overwegingen werd gesteund, moge zo langzamerhand afdoende duidelijk zijn. Het debat in het verleden tussen eurofielen en eurosceptici is onder druk van het steeds groeiende feitenmateriaal vervangen in een tegenstelling tussen euronaïevelingen en eurorealisten, waarbij de eurorealisten gelukkig steeds meer terrein winnen. Hoe kan het ook anders. Het idee van een gemeenschappelijk munt onder het motto van ‘one size fits all’ deugde vanaf dag één al niet. De gevolgen zijn een politieke, monetaire en sociale ravage in Europa die zijn weerga niet kent en ons nog jaren zal achtervolgen. Hoe werkt de politiek aan oplossingen?
 
Prestigeverlies
Om te erkennen dat het project euro een grandioze mislukking is en dat het de hoogste tijd is voor alternatieve scenario’s  die wel degelijk beschikbaar zijn, betekent voor de politiek die jarenlang het tegendeel beweerd heeft een enorm prestigeverlies. En daar zijn machthebbers allergisch voor. Het resultaat kennen we, massawerkloosheid in zuid Europa met name onder de jeugd, jaar in jaar uit economische krimp, het totaal ontbreken van investeringen en zorgwekkende politieke instabiliteit in de betrokken landen. Maar alles is kennelijk beter dan toegeven dat het anders moet en beter kan. En de politieke lemmingen hollen door richting afgrond.
 
Van diverse kanten is gewaarschuwd dat het van wijsheid zou getuigen als Jeroen Dijsselbloem als Nederlandse minister van Financiën niet tegelijkertijd voorzitter van de Eurogroep zou worden. De belangen van Nederland en van diverse andere landen in Europa zijn dermate verschillend, dat het onmogelijk is die beide functies tegelijk te vervullen en recht te doen aan met name de Nederlandse belangen. 
 
Onder Dijsselbloem zijn vergaande stappen gezet op weg naar een financiële transferunie waarbij voor een lange reeks van jaren landen in zuid Europa alleen maar kunnen overleven met directe financiële steun van landen als Duitsland, Oostenrijk, Finland en Nederland. Dat dit gepaard gaat met een onder-curatele-stelling van de ontvangende landen is in de ogen van de Eurogroep een onbetekenend detail. De burger in Griekenland denkt daar toch echt anders over. Ook alle plannen met bedenkelijke democratische legitimiteit voor een bankenunie en een Europees deposito- garantiestelsel worden steeds verder aangescherpt zonder dat men inzicht kan of wil geven in de enorme gevolgen voor de Europese belastingbetaler. Dat het om duizenden miljarden gaat, kan men op de achterkant van een sigarendoosje uitrekenen.
 
Sinterklaas Jeroen
Juist de belastingbetaler in de landen die hun economische broek nog enigszins kunnen ophouden begint het allemaal aardig zat te raken. Iedereen ziet dagelijks om zich heen hoe de werkloosheid hier groeit met 500 mensen per dag, hoe Nederlanders die in eigen land niet meer aan de bak komen hun heil moeten zoeken in Duitsland, hoe de inflatie in Nederland hoger is dan in vrijwel elk ander land in Europa, hoe de hypotheekschuld voor velen ondraaglijk is geworden, hoe bij de nieuwe wet over het besturen van pensioenfondsen deelnemers als onmondige kinderen beschouwd worden, en hoe de pensioenen in 2014 opnieuw op grote schaal gekort dreigen te worden zonder dat men er iets over te zeggen heeft. Een nieuwe storting aan Griekenland van 2,5 miljard euro uit het totale steunpakket van 240 miljard euro is voor de Nederlander die in eigen land zijn ogen niet in zijn zak heeft onbegrijpelijk en onaanvaardbaar.
 
Traditioneel bracht Sinterklaas cadeautjes voor kinderen in Nederland mee uit Zuid-Europa. Dat dit feest uitsluitend werkelijkheidswaarde heeft voor kinderen die daarin geloven is natuurlijk een detail. Tegenwoordig maken we het omgekeerde mee. Minister Dijsselbloem heeft zich ontwikkeld tot de Sinterklaas van Europa die voortdurend uw belastinggeld vrolijk uitdeelt aan landen die hun eigen zaken niet op orde hebben en binnen afzienbare tijd ook niet zullen krijgen. En deze Sinterklaas in zijn nieuwe rode habijt is helaas geen legende voor kinderen, maar een fenomeen waar met name volwassen belastingbetalers direct en dagelijks mee te kampen hebben. Deze Sinterklaas heeft zijn begerig oog al lang laten vallen op uw pensioenen, op uw spaartegoeden, op uw economische belangen, op al die zaken waar u een leven lang voor gewerkt heeft. En velen zeggen het Wim Sonneveld na: ja ik ben belazerd.
                                                                                                       
 

Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

Over de auteur

Kees de Lange