'Verkopen? We konden niet anders'

    Amsterdam is niet bezig met een heksenjacht op pied-à-terres in de hoofdstad, zei wethouder Freek Ossel gisteren tegen FTM. Maar de voorbeelden van weggejaagde bezitters van flink dure appartementen stapelen zich op.

    Het echtpaar Muller kocht een paar jaar geleden een tweede huis in Amsterdam. Ze (hij 65, zij 62) woonden zelf in Drenthe, maar alle drie hun volwassen kinderen waren naar de hoofdstad getrokken. Dankzij het mooie appartement in Oud-West konden ze altijd wanneer ze wilden in de buurt zijn om op de kleinkinderen te passen. En ze hadden er zelf ook nog eens plezier van om in Amsterdam te zijn – ze waren zo'n een of twee keer per maand een paar dagen in hun tweede huis.

    Ruim drie jaar ging het goed en beviel het appartement prima. Tot in december vorig jaar een brief van de gemeente kwam: omdat het huis maar 65 vierkante meter groot was, viel het onder de sociale woningvoorraad en moesten ze het op korte termijn beschikbaar stellen voor verhuur. Dat het huis, waarop ze een hypotheek hadden, meer dan drie ton waard was, deed er niet toe.

     

    Fors bedrag

    De keuze voor de familie Muller: het huis aanhouden en verhuren voor rond de 500 euro, of het appartement verkopen. Het werd vorige week het laatste. Immers: ook als ze het hadden gehouden mochten ze het niet meer als pied-à-terre gebruiken, terwijl ze meer hypotheek betaalden dan dat ze huur zouden ontvangen. De verkoopprijs: 315.000 euro.

    Dat lijkt een fors bedrag, zeker gezien de reactie die verantwoordelijk wethouder Freek Ossel gisteren gaf op ontstane ophef rond de jacht op de bezitters van tweede woningen. Volgens Ossel valt het allemaal wel mee en gaat het alleen om 'een bepaalde categorie goedkope woningen'. Een tweede huis aanhouden mag best, maar dan moet je in het (nog) duurdere segment zoeken, is zijn redenering. Daarmee negeert hij de feitelijke situatie dat Amsterdam bol staat van dure appartementen zoals van de familie Muller, die vanwege het beperkte aantal vierkante meters plots in de sociale sector vallen. En dus geldt: wie een pied-à-terre wil, koopt maar een villa.
     

    'Echt verschrikkelijk'

    “Het was nooit de insteek om het huis te verkopen”, vertelt een zoon van de familie Muller. “Maar na een aantal brieven waarin werd gedreigd met dwangsommen, hebben we het toch maar besloten. We konden niet anders. Het pand verhuren is totaal niet kostendekkend. Echt verschrikkelijk dat je in Amsterdam je eigendom moet verkopen, ook als je het intensief gebruikt.”

    Datzelfde geldt voor een hoogleraar met een duur appartement in de Jordaan. De Italiaanse vrouw, die anoniem wil blijven, staat ingeschreven in San Francisco en bezit ook nog een appartement in Rome. De gemeente sommeerde ook haar eerder dit jaar om de woning op korte termijn beschikbaar te stellen voor verhuur. Verbaasd stuurde de vrouw in juli een brief terug. De woning, in een complex waar de appartementen ook vaak voor meer dan drie ton van eigenaar verwisselen, is groot en prijzig genoeg om niet bij de sociale sector te horen. Bovendien verblijft ze er regelmatig, omdat ze colleges geeft aan de universiteit.

    Antwoord van de gemeente heeft ze nog niet. Voorlopig maakt ze zich, samen met 749 tweede huizenbezitters die in een vergelijkbare positie verkeren, vooral zorgen dat ze in de toekomst in hotels moet verblijven als ze in Amsterdam is. Of haar heil toch definitief buiten de stad moet zoeken.

     

    stefan@ftm.nl

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Stefan Vermeulen

    Gevolgd door 399 leden

    Bijt zich voor FTM vast in schimmige dealtjes, foute gedragingen en geldstromen die het daglicht niet kunnen verdragen.

    Volg Stefan Vermeulen
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren