Versailles 2.0: 'de Mof moet betalen'

    De ironie van de eurocrisis wil dat het Franse credo ‘Le boche payera’ uit 1919 herleeft. Na de Eerste Wereldoorlog moesten de Duitsers opdraaien voor herstelbetalingen en anno 2012 is het weer raak.

    Er waart momenteel een ironische echo van het Verdrag van Versailles rond door Europa, zo constateert The Economist met enige Schadenfreude deze week. In 1919 moest Duitsland als verliezer van de Eerste Wereldoorlog opdraaien voor torenhoge herstelbetalingen aan de Geallieerden - geheel in lijn met de Franse slogan ‘Le boche payera tout’ ofwel ‘de mof zal alles betalen’. Anno 2012 zijn de Duitsers weer aan de beurt volgens het Britse weekblad.

     

     

     

    Begin deze week daalde de tienjaarsrente van geveild Spaans schatkistpapier even onder de 7 procent. Tegelijkertijd sloten de Duitse Bund Futures (De Duitse bundfuture is een standaardtermijncontract op een mandje van de tien meest recente tienjarige staatsleningen in Duitsland) lager af dan was voorzien en was er sprake van een lichte stijging van de ‘yields’ op Bund Futures tijdens de veiling voor tweejarig Duits schatkistpapier.

     

    Dalend vertrouwen in Duitse economie

    Deze ontwikkelingen gingen vergezeld met afnemend vertrouwen van financieel analisten in de vooruitzichten voor de Duitse economie. Deze daling in juni was sterker dan verwacht volgens het Zentrum fur Europaeische Wirtschaftsforschung (ZEW). Deze ZEW-index liet in juni een daling zien naar -16,9 van 10,8 in mei.

     

    Rekening werd gehouden met op een daling tot 2,8, maar niet met een negatieve score. Een cijfer onder nul geeft aan dat meer financiële analisten pessimistisch zijn over de economische vooruitzichten dan optimistisch.

     

    Perverse reactie

    Vervolgens haalt The Economist een analyse aan van de Rabobank die suggereert dat we met zijn allen getuigen zijn van een 'perverse reactie die functioneert: Het goede nieuws is dat een positieve trend in Bunds yields in combinatie met een negatieve trend in de periferie van de markt betekent dat een korte termijnoplossing van de crisis des te onwaarschijnlijker is, terwijl het slechte nieuws is dat een negatieve trend in Bunds yields in combinatie met een positieve trend in de periferie van de markt nog meer de verwachtingen opschroeft richting de Bondsrepubliek, die wel borg zal staan voor een oplossing van de crisis.’

     

    Zo’n analyse doet niet alleen denken aan de slogan van de dokkende Duitser als verliezer van de Eerste Wereldoorlog, maar ook aan een bekende grap volgens The Economist. En die mop gaat als volgt: ‘Een Griek, een Spanjaard en een Portugees gaan de kroeg in en zetten het op een zuipen. Wie betaalt alle rondjes? De Duitsers.’

     

    Rekening betalen voor rest Europa

    Zowel in de slogan als in de grap zit een zekere kern van waarheid, stelt The Economist. De argumentatie wil namelijk dat de Duitsers het goed gedaan hebben dankzij de euro -  het leverde hen een goedkope munteenheid op en dat is weer gunstig voor een exportnatie als Duitsland - en dat de kosten van een breuk met de euro zo groot zullen zijn dat ze de rekening voor de rest van Europa wel willen betalen. Hiertoe is de Bondsrepubliek bereid in de vorm van een fiscale unie of in de vorm van lange termijn leningen tegen lage rentetarieven. Beide opties komen op hetzelfde neer.


    Ondertussen is de toon van dit debat tamelijk hypocriet, stelt The Economist. Het is namelijk wel zo makkelijk om uw rijke buurman te laten geloven dat hij de rekening van uw diner betaalt uit moreel plichtsbesef. Dan is het goed om in dit verband voor de geest te halen dat de Bondsrepubliek zich destijds verbond aan de euro tegen een nogal hoge prijs en de economie slechts kon bogen op een trage groei in de eerste euro-jaren.

     

             Dankzij de euro hebben de Duitsers het goed gedaan in Europa

     

    Keynesiaanse tegenargumentatie

    Uiteraard kan je ook het tegendeel beargumenteren en te wijzen op de kritiek van de Britse econoom Keynes jegens de torenhoge schuldverplichtingen die Duitsland door de strot werd geduwd met het Verdrag van Versailles in 1919. Alleen als de Duitsers voldoende tegoeden hadden op hun rekening, zouden ze kunnen voldoen aan hun loodzware schuldverplichtingen, aldus Keynes. Want wilde de Engelsen en Fransen nou écht dat de Duitsers jaren lang zouden aankijken tegen een tekort op hun betaalrekening?, zo vroeg Keynes zich terecht af.

     

    En nu zitten de Zuid-Europeanen in hetzelfde schuitje als Duitsland destijds, zo meent The Economist. Alleen met tegoeden op hun rekening kunnen ze hun schulden afbouwen. Hierbij moet dan heel Europa helpen en niet alleen Duitsland. Maar dan zou het wel helpen als Duitsland met een bilaterale oplossing zou komen voor het  schuldenprobleem van Zuid-Europa, zo oppert The Economist.

    Hervormingen hard nodig in Zuid-Europa

    Eigenlijk zijn de Duitsers al een aardig eind verschoven van hun oorspronkelijke positie, zij het langzamer dan de financiële markten hebben gewild. Maar de Duitsers hebben in hun argumentatie zeker een punt volgens The Economist: Zuid-Europese landen moeten hoog nodig hervormingen doorvoeren en de kans is het grootst met het ondernemen van actie als er van buitenaf druk wordt gelegd op de financiering van hun economieën.

     

    Daarmee komt The Economist op de volgende slotconclusie uit: Als de Duitsers schuldig zijn in deze crisis, dan geldt dan zo hard voor andere landen die weigerden te hervormen voordat de crisis toesloeg.
     

     

    (L)

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 263 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren