Het verhaal achter uw voedsel

    Oxfam heeft achttien maanden onderzoek gedaan naar de tien grootste voedselfabrikanten en constateert grote tekortkomingen.

    De Amsterdamse biefstukkoning Piet de Leeuw bleek vorige week al sinds 1949 paard te serveren in plaats van rund. Als we een nieuw rapport van Oxfam Novib mogen geloven dan is er nog veel meer dat we niet (willen) weten over ons voedsel. 

     

    Oxfam Novib deed uitgebreid onderzoek naar de productieketen bij de Grote Tien voedselfabrikanten, waaronder Nestlé, Coca Cola, Unilever, Pepsi en Kellog’s. Oxfam beoordeelt de voedselproducenten op zeven criteria. De werkomstandigheden van vrouwen, kleine boeren en werknemers in de landbouw; de duurzame omgang met grond en water; de uitstoot van CO2; en transparantie over de productieketen. 
     
    De scorekaart van Oxfam (klik om te vergroten)
     
    Aangezien de meeste voedselfabrikanten niet direct eigenaar zijn van landbouwbedrijven hebben ze vooral invloed op de productie via hun inkoopbeleid. Het Zwitserse Nestlé en het Nederlandse Unilever presteren het best volgens de scorekaart van Oxfam. Beide bedrijven hebben leveranciersrichtlijnen gepubliceerd om sociale en ecologische risico’s binnen de keten te beperken. Aan de andere kant van het spectrum zijn er bedrijven als Kelogg's en ABF die helemaal geen richtlijnen hebben opgesteld voor hun producenten. 
     
    Oxfam constateert echter, zelfs bij Unilever en Nestlé, nog grote tekortkomingen. Unilever is bijvoorbeeld één van de grootste kopers van vanille op het Afrikaanse eiland Madagascar. De vanilleproductie is doortrokken van kinderarbeid en andere onlusten, zo constateert Oxfam in haar rapport. Unilever beweert echter dat vanilleleveranciers zich aan hun richtlijnen houden, maar ze erkent ook dat ze niet direct verantwoordelijk is voor de controle van leveranciers. 
     
    Dit probleem is universeel. De leveranciersrichtlijnen, voor zover ze er uberhaupt zijn, zijn vrijwel oncontroleerbaar omdat voedselproducenten extreem geheimzinnig doen over wie hun toeleveranciers zijn. Bovendien zorgt geen van de voedselfabrikanten ervoor dat kleine boeren een redelijk inkomen kunnen genieten en dat vrouwenrechten gewaarborgd worden. 
     
    De Grote Tien wijzen met de beschuldigende vinger naar voedselhandelaren. De grootste handelaren – Archer Daniels Midland, Bunge Cargill en Louis Dreyfus – spelen een belangrijke rol in de voedselketen. Ruim 90 procent van de handel in granen loopt bijvoorbeeld via deze drie handelaren. Deze handelaren gebruiken hun marktmacht volgens de Grote Tien om hun eigen winstmarge te verhogen ten koste van boeren en voedselproducenten. 

    Dit artikel krijg je cadeau van Follow the Money.

    Diepgravende onderzoeksjournalistiek kost tijd en geld. Steun ons en

    word lid