De zichtbare hand van de Amerikaanse banken

    Uit een memorandum blijkt dat het Amerikaanse ministerie van financiën in nauw contact stond met de CEOs van de grootste Amerikaanse banken bij de onderhandelingen over internationale financiële liberalisering.

    Wie dacht dat de top van het Amerikaanse ministerie van financiën eind jaren ’90 samenspande met een kongsi van bankiers om de wereld onveilig te maken voor het financieel kapitalisme, zat er niet ver naast blijkt uit een gelekt memorandum. November 1997, de verdragsonderhandelingen van de Wereldhandelsorganisatie over vrijhandel in diensten zijn bijna voltooid. Timothy Geithner, tot voor kort minister van financiën, toen staatssecretaris van internationale zaken bij financiën, schrijft een memorandum aan Lawrence Summers, nu groot kanshebber op het voorzitterschap van de Federal Reserve, toen onderminister van financiën.
    'I believe it would be a good idea for you to touch base with the CEOs'
    ‘As we enter the end game of the WTO financial services negotiations, I believe it would be a good idea for you to touch base with the CEOs,’ schrijft Geithner aan zijn baas. ‘I suggest you contact via phone call, the following firms individually: Bank of America: David Coulter; Citibank: John Reed; Chase Manhattan; Walter Shipley; Goldman Sachs: John Corzine; Merrill Lynch: David Kamanski.’ Deze bankiers waren allen lid van een lobbygroep genaamd de 'Financial Leaders Group' (FLG) die de uitkomsten van de WTO onderhandelingen nauwgezet volgden. ‘The FLG proposed a list of barriers to be adressed in the negotiations  ... I have contacted these firms representatives to advise them of your pending phone call,' schrijft Geithner.     De Wereldhandelsorganisatie onderhandelt al lang niet meer alleen over de handel in tulpen en bananen, maar ook over het versterken van intellectueel eigendom of het openen van financiële markten. Als onderdeel van de General Agreement on Trade in Services (GATS) werden in 1997 afspraken gemaakt over de liberalisering van financiële dienstverlening. Meer dan honderd landen ondertekenden het verdrag, waaronder veertig ontwikkelingslanden. "De overeenkomst zal vrije toegang tot markten en nationale behandeling van buitenlandse financiële instellingen garanderen voor het overgrote deel van de wereldwijde financiële dienstverlening,' aldus de Europese Commissie indertijd. Zo'n dereguleringsagenda was aantrekkelijk in de roaring nineties, maar inmiddels is lang niet iedereen meer zo enthousiast over deze overeenkomst. ‘Het raamwerk voor financiële liberalisering in het WTO Financial Services Agreement belemmert overheden bij het ontwerpen van een reguleringsstructuur die financiële stabiliteit, economische groei, en het welzijn van kwetsbare consumenten en investeerders waarborgt,’ concludeerde de door de Verenigde Naties ingestelde Stiglitz Commissie die onderzoek deed naar hervormingen van het internationaal financieel stelsel. Onder de Financial Services Agreement is het bijvoorbeeld verboden financiële producten, als bepaalde derivaten of hypotheekproducten, te verbieden. Zij die zich hier niet aan houden kunnen geconfronteerd worden met hogere quote of invoerrechten voor hun overige exportproducten.     * * *  Een discussie over de rol van de Wereldhandelsorganisatie bij financiële regulering

    Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

    Over de auteur

    Redactie

    Gevolgd door 257 leden

    Volg Redactie
    Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
    Annuleren