Weesper binnenstad
© Door L-BBE, CC BY 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=57626002

  • Een deel van de 'miljoenen van Slob' zou gebruikt moeten worden om dit door onderzoeksjournalisten landelijk in kaart te laten bengen.

Ook jouw gemeente krijgt steeds meer taken en dus macht. Lokale journalisten zijn steeds minder in staat om deze macht te controleren. Daarom gaat Follow the Money lokaal.

In de lokale politiek valt vaak het verwijt van corruptie. Ook in Weesp, waar een vastgoedondernemer al twintig jaar grote projecten opzet. Dat een van de wethouders familie van hem is, helpt niet. Miro Lucassen dook in deze zaak en constateert dat er rook is, maar geen vuur. Sterker, zoeken naar corruptie verhindert dat we zicht krijgen op een complexer probleem: netwerkcorruptie, oftewel de intense verstrengeling van publiek bestuur en private ondernemingen. Niet het beleid bepaalt de koers, maar het onderliggende netwerk.

Als ondernemer Cees van Vliet op de fiets de binnenstad doorkruist, is er altijd wel iemand die hem begroet of een praatje aanknoopt. Vaak gaat het dan over de verbouwing van de Laurentiuskerk, over hotel Hart van Weesp of over een van de andere panden die Van Vliet in bezit heeft.

Weesp is een stadje met 19.000 inwoners waar weinig onopgemerkt blijft. Van Vliets bezittingen trekken al jaren de aandacht, met een gestage stroom commentaar als gevolg. ‘Loop hem niet voor de voeten, want dan krijg je last,’ adviseert centrumbewoner Seger Pijnenburg. ‘De uitbreiding van zijn hotel heeft ons twee beeldbepalende panden gekost,’ zegt Hans van den Doel, die ertegenover woont. ‘Toen ik over strijdige belangen twitterde, trad hij direct terug als bestuurslid van de Weesper Stads Partij,’ zegt lokale luis in de pels Arnest Mostert, met de kanttekening dat het één niet aantoonbaar het gevolg is van het ander.

Twee jaar lang had Van Vliet bij zijn plannen met de Laurentiuskerk een geduchte opponent: oud-hoofdinspecteur Kees Sietsma, leider van het rechercheteam dat in 1983 de ontvoering van biermagnaat Heineken oploste. De inmiddels 73-jarige Sietsma woont sinds 1993 in Weesp in een 18de-eeuwse monumentale boerderij, pal achter de kerk.

Die kerk uit 1876 is onderdeel van de emancipatie van de katholieken, die in de tweede helft van de 19de eeuw hun kerken over het land uitstrooiden als waren het pepernoten op Sinterklaasavond. Nadat de ontkerkelijking de onderhoudskosten van de kerk ondraaglijk maakte voor de krimpende parochie, hing sloop in de lucht: herbestemming van kerken is moeilijk, en de grond brengt als nieuwbouwlocatie meer op. Als gemeentelijk monument heeft het gebouw echter een beschermde status.

De kerk was nu van Van Vliet, het bestemmingsplan was al eerder aangepast

De kerkbestuurders zoeken al sinds 2010 een uitweg, Ze zijn bereid een groot deel van hun kerk te offeren, zolang de toren maar blijft staan, plus een miniem deel van het schip. Van Vliet onderhandelt met het kerkbestuur. Dat leidt in december 2014 tot een intentie-overeenkomst waarbij de toren blijft staan, met achter het overblijvende stukje kerk nieuwe woningen, in totaal 24 appartementen. Maar eerst groeit de Laurentius uit tot gespreksonderwerp in de raadsverkiezingen van voorjaar 2014, en intussen zet achterbuurman Sietsma alles op alles voor een ander idee: behoud van de kerk en verkoop van de tuin aan buurtbewoners die er een stadsparkje van willen maken. Zijn plan redt het niet.

Bijna twee jaar later, op 19 februari 2016, is er een informatieavond over de sloop van de kerk. Sietsma houdt een striemend betoog op basis van een 100 pagina’s tellend feitenrelaas. Voor een aandachtig publiek, waaronder een verslaggever van NRC Handelsblad, zet de oud-politieman als in een proces-verbaal uiteen hoe ‘zijn’ stadspark geen kans kreeg omdat de kerk en de politiek zich voegden naar de wensen van ‘het kapitaal’: ondernemer Van Vliet.

Eerder die dag had Van Vliet de eigendomspapieren getekend: de kerk was nu van hem. Het bestemmingsplan was al eerder aangepast. Toch heeft Sietsma’s verzet zin: Van Vliet past in de maanden erna zijn plannen aan. De kerk blijft staan. Er komt een brouwerij in, een yogaschool en twee appartementen. Erachter komen drie stadsboerderijen Sietsma geeft zijn verzet op, meldt in de lokale krant dat er een herenakkoord is bereikt en heeft daar  tegenover Follow the Money niets meer aan toe te voegen.

Commercieel schaakspel

Was de kous daarmee af? Niet volgens zijn critici, die menen dat Van Vliet bij elke race in Weesp een riante voorsprong heeft. Hij pakt de ontwikkeling van de Laurentiuskerk aan als een commercieel schaakspel; de ambtenaren, wethouders en de gemeenteraad zijn daar niet tegen opgewassen. Zo gaat het voortdurend, vinden Van Vliets opponenten. Neem nu hotel Hart van Weesp, dat sinds 1996 eigendom is van Van Vliet en zijn accountant. Voor de uitbreiding daarvan werden twee beeldbepalende panden langs de gracht gesloopt en naar moderne normen weer opgebouwd. Hoe kan dat, vroeg Arnest Mostert zich af op Twitter.

Critici halen vaak Van Vliets connecties aan. Datzelfde geldt voor architect Janton Stork, een prominent lid van team-Van Vliet. Is Stork betrokken bij een renovatie of verbouwing voor Van Vliet? Dan gaat al snel het gerucht dat de twee de vergunningen wisten te bemachtigen dankzij hun goede contacten bij de gemeente, terwijl andere initiatieven spaak lopen op de bureaucratie. Dan kan Stork nog zo gedetailleerd uitleggen dat hij zijn plannen gewoon afstemt op de mogelijkheden van de wet en het bestemmingsplan, daarmee krijgt hij de verhalen over vrienden die elkaar de bal toespelen niet de wereld uit.

Twee Weespers bundelden hun lokale ergernissen in 2014 in de luchtige detective Moordkoppen, over de moord op een intens gehate handhavingsambtenaar. Sommige stadgenoten herkennen zichzelf in de nogal klunzige en hitsige sleutelfiguren, en ook de locaties lijken vertrouwd. In het voorwoord stellen de auteurs: ‘Moordkoppen berust op ware en toekomstige gebeurtenissen. Deze zijn zodanig in een centrifuge geworpen dat iedere vergelijking met de werkelijkheid mank gaat.’ Sommige passages schuren flink tegen Stork en Van Vliet aan: ‘De bouwondernemer, de architect en de directeur kochten gezamenlijk vaak oude panden in het dorp op, gaven ze een opknapbeurt en verkochten het weer door met winst. Ze wisten precies welke wegen ze moesten bewandelen om snel te handelen en één daarvan was dikke vrienden zijn met de burgemeester.’

Van Vliet wil graag middenin de samenleving staan. ‘Ik ben een Weesp-o-fiel,’ zegt hij

Bouwondernemer Van Vliet bezit weliswaar tientallen panden in de stad en heeft er heel wat opgeknapt, maar anders dan ‘Moordkoppen’ suggereert, investeert zijn vaste architect Janton Stork niet mee. Wanneer Van Vliet een mede-investeerder inschakelt, zoekt hij die buiten de stad: zijn fiscaal adviseur Gerhard Otten of Henk van der Kwast, ceo van autodealer Stern. Van Vliet, in 2008 door Quote omschreven als Weesps rijkste inwoner, is het stadje zakelijk gezien allang ontstegen. Hij is enig eigenaar van drie bv’s die samen een balanstotaal van 20 miljoen euro hebben, en mede-eigenaar van andere bedrijven waar ruim 13 miljoen op de balans staat. Zijn vastgoedbedrijf Jakido bezit tientallen woningen en bedrijfspanden, meest binnen Weesp, en privé heeft hij, buiten zijn woning en bedrijfspand, nog elf andere objecten.

Van Vliet wil graag middenin de samenleving staan. ‘Ik ben een Weesp-o-fiel,’ zegt hij. ‘Ik geloof in de potentie van Weesp, onder de rook van Amsterdam, het centrum van de metropoolregio. Daarom investeer ik hier.’

Netwerken in steeds hetzelfde kringetje

Behalve vermogen heeft Van Vliet in de ruim 40 jaar dat hij in Weesp woont en werkt, ook een enorm netwerk opgebouwd. Hij heeft zoveel rollen gespeeld en functies vervuld dat zijn vingerafdrukken op vrijwel elk lokaal dossier staan. Hij was bestuurslid van bedrijvenvereniging IVW, de regionale ontwikkelingsmaatschappij iLocator, businessclub Centurio Pampus, voetbalclub Almere City en de Vrienden van de Floriade. Is het dan verstandig om ook nog eens de lokale politiek in te gaan?

Als eind 2013 het voortbestaan van de Weesper Stads Partij (WSP) ter discussie staat, omdat oudgedienden aan hun afscheid toe zijn, aarzelt Van Vliet niet. Hij heeft zijn zakelijke belangen inmiddels beperkt tot de panden die hij verhuurt. Hij treedt toe tot het bestuur van de WSP. Dat valt niet goed in Weesp, temeer daar Van Vliet familiebanden heeft met een prominente kandidaat-wethouder. Heeft hij het gemeentebestuur in zijn zak?

Net als in andere kleine gemeenten is het kringetje actieve politici en bestuurders in Weesp gering. Dat familiebanden en vriendschappen zich ook in de actieve politiek manifesteren is dan geen verrassing, maar nu Van Vliet daar zakelijke belangen aan toevoegt, ontstaat een akelige mix. De WSP wint vijf zetels en komt in 2014 voor het eerst in het college van B&W. WSP-wethouderskandidaat Astrid Heijstee-Bolt is meer dan een politieke connectie van WSP-bestuurslid Van Vliet: de echtgenote van Van Vliet en de man van de wethouder zijn broer en zus. Het argwanende deel van Weesp ruikt belangenverstrengeling. Het helpt niet dat de man van de wethouder óók actief is in het vastgoed. Het voelt alsof de bouwers en projectontwikkelaars zijn neergestreken in het hart van het gemeentebestuur.

Is dit gemeentebestuur wel opgewassen tegen de macht van de markt?

Het gemeentebestuur kiest voor risicobeheersing: wethouder Heijstee-Bolt krijgt de portefeuilles sociaal domein, gezondheidszorg, sport en onderwijs, economische zaken en toerisme, en wordt projectwethouder voor de binnenstad. Maar Weesp volgt de aanbeveling van de integriteitsscan van Berenschot: zodra in het college iets aan de orde is waar Van Vliet belangen bij heeft, verlaat Heijstee-Bolt de vergaderkamer en laat ze de besluitvorming over aan haar collega’s.

Hoe vaak de wethouder de collegekamer verlaat, houdt de gemeente overigens niet bij: ‘Dit gebeurt consequent. Het is niet na te gaan hoe vaak,’ laat een woordvoerder aan FTM weten. Van Vliet stuurt het stadsbestuur een lijst van zijn bezittingen, zodat zijn schoonzus niet per ongeluk kan meebeslissen over een van zijn panden.

De afspraak haalt de kou niet uit de lucht; die verhoogt de argwaan eerder. Hoe gaan de wethouder en de ontwikkelaar/partijbestuurder in familiekring met elkaar om? Is dit gemeentebestuur wel opgewassen tegen de macht van de markt? Waarom is bij Van Vliets projecten eigenlijk altijd dezelfde architect betrokken, Janton Stork? Krijgt Van Vliet een andere behandeling dan de gemiddelde inwoner?

Arnest Mostert, tot 2016 actief lid van D66, publiceert in deze periode onder het pseudoniem WeesperMopper een schema van het Weesper netwerk. Daarin zijn Van Vliet, de WSP, uitgever Enter Media en vastgoedondernemer Heijstee op allerlei manieren aan elkaar verbonden. De gegevens komen uit openbare bronnen en niemand weerspreekt de feiten. Of het schadelijk is voor Weesp dat sommige inwoners zich met zoveel zaken bemoeien, daarover blijven de meningen verdeeld. Mostert, die inmiddels gekozen heeft voor politieke onafhankelijkheid, kan ook nu niet hard maken dat er iets fout is gegaan, maar houdt zijn vermoedens: ‘Als de gunfactor groot is, lijdt een gemeenschap daaronder.’

 

 

 

Topografische kaart van Weesp, 2016 // Beeld: JanWillem van Aalst.

Verloren gunfactor

Het fragiele evenwicht raakt verstoord wanneer Van Vliet de Laurentiuskerk wil kopen en opknappen – volgens hemzelf om ten minste de toren te redden, volgens anderen vooral uit zakelijk gewin. Als het tumult toeneemt trekt Van Vliet zich terug uit het WSP-bestuur, maar dat helpt niet meer. De publieke opinie keert zich tegen hem. Van Vliet vat de weerstand op als een natuurverschijnsel: ‘Ik moet ermee dealen dat sommige mensen mij het licht in de ogen niet gunnen.’

‘Als je anoniem wilt blijven, moet je geen kerk kopen’

De kritiek treft ook zijn zakenvriend Janton Stork, de architect die vrijwel alles ontwerpt dat Van Vliet ontwikkelt. Hij kiest altijd voor Stork, legt hij uit, net zoals hij altijd vertrouwde schilders, loodgieters en elektriciens inhuurt, bij voorkeur uit Weesp of omgeving. ‘Ik werk met een vaste groep mensen. Zij laten mij niet vallen, en andersom. Wij zijn marktpartijen, geen overheid die aanbestedingen moet doen, we mogen die keus maken.’

Van Vliet vraagt zich weleens af waar hij aan is begonnen: ‘Het is makkelijker om in Weesp te wonen en in Brabant te werken. Deze stad heeft 19.000 inwoners en die mensen zien alles van elkaar. Als je anoniem wilt blijven, moet je geen kerk kopen. Ik had duidelijker moeten communiceren dat ik ermee ben begonnen omdat het bisdom hem helemaal wilde slopen, maar ik ben niet iemand die de krant belt met de boodschap dat ik de toren ga redden.’

Krokodillentranen, zeggen critici. Wacht maar tot de kerk in 2019 klaar is, de drie nieuwe villa’s in de tuin voor een vette prijs zijn verkocht en het geheel zich ontwikkelt tot een bruisend horecabedrijf, zoals de Jopenkerk in Haarlem. Dan zul je zien dat de Laurentiushof, zoals het project inmiddels heet, winstgevend is en dan zal Van Vliet de kerk aan een belegger verkopen.

‘Zolang ik er ben gaan wij die kerk niet verkopen,’ zegt Van Vliet. ‘Zo’n gebouw hoort bij één eigenaar, ook vanwege het onderhoud. De renovatie kost 6 tot 7 miljoen euro. Met dat geld had ik ergens anders veel meer kunnen verdienen – maar dan had ik er minder plezier van gehad.’

Mysterieuze miljoenenvilla

In de verhalen over Weespers die elkaar de bal toespelen, figureert ook oud-burgemeester Bart Horseling, die als raadslid begon. Zoals veel lokale politici deed hij het gemeenteraadswerk erbij, naast zijn werk voor een woningcorporatie. Vervolgens werd hij wethouder. In 2001 verliet hij Weesp en werd burgemeester in Reiderland, het laatste communistische bolwerk. Tot ongenoegen van de Groningers hield Horseling zijn woning in Weesp aan en bleef zijn gezin er wonen. In 2007 solliciteerde hij op de burgemeestersvacature in de stad die hij nooit echt had verlaten.

Hij kreeg de baan. Er hing een herindeling in de lucht, de functie zou tijdelijk zijn, maar de beoogde fusiepartners kregen ruzie en Horseling bleef burgemeester totdat hij in 2014 met pensioen ging. In 2010 verhuisde hij van zijn stadswoning naar een riante villa die hij voor 1,375 miljoen euro kocht – wat lastig te financieren lijkt van een burgemeesterssalaris van ruim onder de 100.000 euro bruto per jaar.

Er werd veel geroddeld over de verkoop, vooral over de vermeende invloed van de burgemeester op de verlaagde woz-waarde van de woning. Was dat het breekijzer voor de transactie? Nee, bezweert de verkoper, de villa aan de Vecht stond al drie jaar te koop en dus moest hij de prijs flink laten zakken.

Ook Horseling kreeg te maken met de krachten van de markt. Zijn oude woning aan de Hoogstraat stond van 2010 tot 2015 te koop, terwijl de vraagprijs gestaag daalde: van 1,2 miljoen naar 775.000. Hij ging uiteindelijk akkoord met een bod van 750.050 euro.

Lees verder Inklappen

De echte missers bleven buiten beeld

Hoe vaak Van Vliet ook in de spotlights staat, het project dat werkelijk de toon zal zetten voor de verdere ontwikkeling van Weesp, valt buiten zijn invloedssfeer: de stad breidt haar inwonertal met een derde uit. In de nieuwbouwwijk Weespersluis, ten noorden van de spoorlijn tussen Amsterdam en Hilversum, komen ruim zesduizend nieuwe bewoners.

Niettemin is ook hier een historische connectie met Van Vliet te vinden: het Baarnse Van Wijnen is een van de partners in het consortium dat hier 3000 woningen en een recreatiegebied ontwikkelt. Van Wijnen kocht in 2008 het aannemingsbedrijf dat Van Vliet had opgebouwd. Van Vliet kreeg vervolgens een directiefunctie bij Van Wijnen, maar bezwoer dat hij zich niet met projecten in Weesp zou bemoeien. Sommige Weespers dachten toen dat Van Vliet ook zijn andere activiteiten in de stad zou opgeven, maar dat bleek een misverstand: in het oude deel van Weesp bleef Van Vliet actief met renovaties, verbouwingen en projectontwikkeling, zoals de uitbreiding van hotel Hart van Weesp.

Netwerkcorruptie ligt op de loer: de ongewenste verwevenheid van bedrijfsleven en overheid

Nu draaien de betonmolens in Weespersluis en heerst er een sfeervolle drukte in de binnenstad. Maar is dat dankzij of ondanks Van Vliets activiteiten? De meningen blijven verdeeld: de een ziet hem als een weldoener voor de stad, de ander als een intrigant die vooral zichzelf helpt. Er hangt veel rook rond de zelfverklaarde ‘Weesp-o-fiel’, maar nergens is vuur te bekennen. Niemand heeft een degelijk onderbouwd verwijt jegens Van Vliet. Maar daaronder speelt wel een ander, mogelijk meer fundamenteel fenomeen.

Doordat het bedrijfsleven in Weesp en de politiek elkaar blindelings weten te vinden, ligt netwerkcorruptie op de loer, de ongewenste verwevenheid van bedrijfsleven en overheid. Anders dan bij klassieke omkoping draait netwerkcorruptie niet om financieel gewin, maar om wederkerigheid en prestige, waarbij de leden van het netwerk anderen buitensluiten – soms zonder dat zelf te beseffen. Willeke Slingerland, lector Overheid, Markt en Samenleving aan hogeschool Saxion, promoveerde deze zomer bij de VU op dit onderwerp, onder andere gebaseerd op de zaak-Van Rey in Roermond. Daar was een politicus de spil van een netwerk waar iedere deelnemer van profiteerde. De groots opgezette strafzaak tegen Jos van Rey, die als VVD-wethouder economische zaken innig bevriend was met een projectontwikkelaar, eindigde met een voorwaardelijke celstraf. De kiezers in Roermond vonden dat dit jaar overigens geen bezwaar. Van Rey, die vanwege de affaire uit de VVD moest vertrekken, kreeg met zijn eigen lijst de meerderheid in de gemeenteraad.

Armpje drukken

Weesp kent geen politici als Van Rey en netwerkcorruptie is er niet wetenschappelijk onderzocht. Wel is duidelijk dat de stadsbestuurders het armpje drukken met marktpartijen nauwelijks beheersen. Cees van Vliet is niet de enige die baat heeft bij het beperkte tegenspel. Soms is dat eenvoudig zichtbaar. Zo kampt Weesp, net als alle oude binnensteden, met een parkeerprobleem. Toch weet de gemeente geen extra parkeerruimte te bedingen als onderdeel van de uitbreiding van hotel Hart van Weesp. Aan de Achtergracht, elders in het centrum, ligt al jaren een terrein braak, waar de eigenaar naast de nieuwe Albert Heijn winkels met een parkeerdek zou bouwen. De gemeente slaagt er niet in hier voortgang af te dwingen. Het komt zelfs niet tot een tijdelijke oplossing om de straat er tot die tijd beter te laten ogen.

De meeste pijn lijdt Weesp buiten het oude centrum op een plek waar nu volop wordt gebouwd: de nieuwbouwwijk Weespersluis. Die polder staat al sinds de jaren negentig op de lijst bouwlocaties van de provincie Noord-Holland, maar terwijl Weesp en Muiden een achterhoedegevecht voerden om het gebied groen te houden, namen projectontwikkelaars hun posities in voor de nieuwe wijk. Die komt er nu, maar de huizenprijzen worden hoger dan nodig en het openbaar gebied had fraaier gekund.

Ook de mogelijkheid om een voorkeursrecht op de gronden te leggen, lieten de lokale bestuurders lopen

In het vaktijdschrift Praktijkblad Grondzaken en Gebiedsontwikkeling van februari 2018 laten consultants Gregor Heemskerk en Arjan Raatgever zien hoe de al te terughoudende overheid zich hier buitenspel liet zetten, terwijl grondspeculanten profiteren. De gemeenten Weesp en Muiden en de provincie hadden verzuimd zelf grond in het gebied te bemachtigen, zodat ze niet konden meepraten over de toekomst. Ook de mogelijkheid om een voorkeursrecht op de gronden te leggen, lieten de lokale bestuurders lopen.

Om de bouw van Weespersluis op gang te brengen, gaf gedeputeerde Ton Hooijmaijers toe aan de druk van de grondeigenaren die hun speculatiewinst opeisten. Als gevolg daarvan krijgt Weespersluis minder groen dan eerst gepland, wordt er ook aan de beschermde oevers van de Vecht gebouwd, en komen er geen sociale huurwoningen in deze stadsuitbreiding, net zo min overigens als in voorganger Leeuwenveld. Het aantal geplande woningen is van 2.350 naar 2.870 gestegen; volgens de huidige inzichten mogen het er zelfs 3000 worden. Om dat mogelijk te maken worden de tuinen kleiner, verdwijnen er parkeerplaatsen en krijgen de aanstaande bewoners minder sportvelden, schrijven Heemskerk en Raatgever.

Vanwege deze aanpak wordt dit nieuwe deel van Weesp niet toegankelijk voor 40 procent van de huidige bevolking: de groep met een laag inkomen, die is aangewezen op een sociale huurwoning. Het nieuwe stadsdeel is uitsluitend bestemd voor de midden- en hogere inkomens. Dat betekent dat over een jaar of tien minder dan 30 procent van het totale woningbestand in Weesp bestemd is voor de laagstbetaalden. De mooie woorden in de gemeentelijke woonvisie over de noodzaak om meer sociale woningen te bouwen, veranderen daar niets aan. Weesp zou zeker 1000 sociale huurwoningen extra moeten bouwen om de huidige verhoudingen enigszins in stand te houden, maar de stad streeft slechts naar 400 sociale woningen erbij. Klein puntje: Weesp heeft geen bouwlocaties meer over om zelfs die schamele ambitie waar te maken.

Schipbreuk

Meer bewijs dat het stadje kampt met te weinig bestuurskracht, lijkt overbodig. Weesp staat overigens al ruim tien jaar op het punt haar zelfstandigheid te verliezen. Afgelopen voorjaar heeft de stad gekozen voor aansluiting bij Amsterdam; dat proces begint in 2019, met een ambtelijke ‘invlechting’. Eerdere plannen met regionale partners leden schipbreuk, waardoor in de lange aanloop naar herindeling de bestuurskracht van de stad nog verder werd aangetast. Net als alle gemeenten kreeg de stad er bovendien van de landelijke overheid tal van taken bij, maar onvoldoende menskracht en budget, terwijl de gemeenteraad aan gezag verloor.

En dan komt toch die ene ondernemer met zijn overheersende rol weer in beeld, de man om wie een aangetrouwde wethouder met enige regelmaat de collegevergadering moet verlaten. Zoiets hoort uitzondering te zijn, geen regel onderbouwd met een lijst bezittingen. Omdat bestuurders dun zijn gezaaid, accepteert het college van B&W dat een van hen niet kan meepraten over belangrijke onderdelen van het gemeentelijk beleid. Het college zit gevangen tussen machtige tegenspelers enerzijds en vrees voor belangenverstrengeling anderzijds.

Toch zit het stadje nog bijna vier jaar aan die ongemakkelijke situatie vast. Pas wanneer Weesp, na de raadsverkiezingen van 2022, ook politiek onder Amsterdam valt, verwaait de rook rond de ontwikkelaar die zich langer met het stadje bemoeit dan enig gemeenteraadslid.

Deel dit artikel, je vrienden lezen het dan gratis

Over de auteur

Gastauteur

Gevolgd door 228 leden

FTM.nl biedt opiniemakers de gelegenheid om – op uitnodiging – een bijdrage aan maatschappelijke discussies te leveren.

Volg Gastauteur
Verbeteringen of aanvullingen?   Stuur een tip
Annuleren
Dit artikel zit in het dossier

FTM Lokaal

Gevolgd door 626 leden

Van Noord-Oost Groningen tot Zeeuws-Vlaanderen en van Den Helder tot Maastricht: deze waakhond komt naar je toe.

Volg dossier